Yepyeni bir sayfa hayatımızda; ama öyle böyle değil yeniliği. “Koğuş kalk!” diye başlayan, kontörlü telefonlarda bekleyeceğim kuyruklarla sürecek, zorluklarla değerlencek ve sabırla çevrilecek bir sayfa. Bu sayfanın beni korkutmamasının en büyük sebebi “sen”sin. Varlığın ve her zaman hissettirdiğin desteğin, yıllarca kafanı şişirmemi sağlayacak bu zor dönemin, revire gitmeme gerek kalmadan kullanabileceğim tek ilacı olacak :) Bunu bildiğimi ve buna çok değer verdiğimi bil.

Bu “ilginç” sayfa da sona erdiğinde hem kıymetimiz, hem bağlılığımız, hem sabrımız, hem de birbirimize sahip çıkma şiddetimiz artacak.

Senden tek isteğim var…

O gün; şimdiye kadar hiç göstermediğin kadar güzel olan, en huzurlu, en güzel gülüşünle karşıla beni.
O güne kadar üzüldükçe gülümseyerek diyelim ki: “Ne yapalım?”

Ne yapsak dönüp dolaşıp bize geliyoruz,
Avuçlarımızda ateş, gözlerimizde tatlı bir sitem.
Ve hep o şarkı dudaklarımızda belli belirsiz;
Ne yapsak, ne söylesem, ne söylesen…
Nereye varsak yangınımız da orada;
O sevmek, o alevler, o cehennem.
Baksana, küllerim savruluyor gök”yüzün”e,
Haydi söyle… Ne yapalım? Göğe bakalım…