Hepsi hepsi hayat nasıl olsa

Fiziki olarak beraberdik yine yine yine. Kuzuşum biraz süzülmüş ama olsun. Allah bizi nazarlardan saklasın.

Yemin töreninden sonra onu görünce üç saat kadar aralıksız olarak, kendime engel olamadan ağladım, garip bir duygu. Gelen her arabanın içinden o çıkacak diye beklemek, çıkmayınca dünya tepeme yıkılmış gibi hissetmek, sonra karşıdan kavruk bir gencin gelmesi, aaa bu benim sevgilim demek, doya doya sarılamamak, malum kayınvalide ve kayınpeder etkisi :)

İlerde bu sayfalara dönüp baktığımızda gülüp geçeceğimizi biliyorum.

“durmadan harcadığım şu Buy cartia xt online gözlerimi al kurtar
şu aranıp duran korkak ellerimi tut
bu evleri atla bu evleri de bunları da
göğe bakalım”

Fark

Resimlere bakarken farkettim bunu, yokluğunun üçüncü ya da dördüncü günü çekilmiş bir fotoğraf… İçten değil, sanki abilify içimden konuşuyorum bir yandan poz verirken… Renksiz, gamzesiz, sensiz bir ben… İkinci fotoğrafta ise renkli, gamzeli, yanımda senli bir ben…

Çok özledim…

Ben

İki hafta oldu… Elime ne zaman kağıt kalem alsam, dökemedim içimdekileri, konuşmak istedim birileriyle, anlamazlardı, sustum. Sensiz geçirdiğim her anı bir fotoğraf gibi kaydediyorum günlüğüme, yoksun… Ne yedin bugün ya da ne yiyeceksin, onu düşünüyorum. İştahım kaçıyor düşündükçe, bilirsin öyle de zor kaçar ki iştahım, yokluğunu yutkunuyorum. Konuşamıyorum, sadece hissediyorum. Hem beni hissediyorum sensiz, hem seni. Öyle de zor ki… Gelse şimdi yanıma diyorum, ayaklarını bile ventolin yıkarım, bi anlık konfor hissetsin yeter ki. Sözler veriyorum kendime, yaptığım aptallıklar için özür diliyorum binlerce. Sen duymuyorsun düşündüklerimi bir ben biliyorum. Ne yeminler ediyorum ah bir bilsen. Çok kızarsın farkındayım,iki pakete çıktı sigaram. 

Seni öyle seviyorum, öyle seviyorum ki, yokluğuna alışamıyorum.