Özledim yahu! Seni, beni, onu… Karışıp oluşturduğumuzu; “İstanbulda bizi”… Nasıl bir savrulduk böyle son dönemde akıl ermez. Ankara, Balıkesir, Kayseri, Kastamonu… Denk getiremediğimiz bir yer var; İstanbul. Neyse ki az kaldı. Üsküdar’da deniz kokulu bir çay içip Kadıköy’de sarı lacivert’e karışmak, Taksim’de ıslak hamburger yeyip İstiklal’in curcunasını yaşamak çok yakın. Sonrası Allah kerim; yanyana olalım da her yer İstanbul bize zaten; arada uğramamak olmaz tabi ki.

Sen varsan var, yoksan yok…
Tek istediğim sen, yaşadığım sen, benim “İstanbul’um” sensin.
Asaf ustanın dediği gibi;

Uyuyorum;
Öyleyse varsın…

Nişan yüzüğünün içinde yazan bir isim kadar yakınken bana, nereye, nerelere de gitsen, hiç uzak olur musun? İyi ki varsın, doğumgünün değil de bugün, olsun, sen iyi ki doğdun, iyi ki doğdun da mutluluğun resmine katıldın düdük magarnam!

Ah bu uzaklar, bu zamanlar…
Gelmiyorsun değil, gelemiyorsun da…
Günler, aylar, yıllar uzun da…
Bu kadar mı yollar uzun?

Seni seviyorum!

İlkyarı…
6. dakikada Alex kullandığı faul atışında topu kale içine gönderdi. Altıpas içinde Nobre’nin kafayla kaleye gönderdiği top savunmaya çarpıp yükseldi. Bu kez kale çizgisi üzerinde Önder topu kafayla kaleye göndermek istedi. Ancak maçın hakemi Bülent Demirlek yardımcısının uyarısıyla ofsayt kararı verdi.
12. dakikada Alex’in pasıyla sol çarprazdan ceza alanına giren Anelka’nın vuruşunda top kaleci Ali Uyanık’ta kaldı.
13. dakikada Ali Akdeniz’in ara pasında Fenerbahçe savunmasının arkasında haraketlenen Kaies’den önce kalesinden çıkan Volkan’ın uzaklaştırmak istediği top Kaies’e çarparak filelere gitti ve Samsunspor 1-0 öne geçti.
17. dakikada soldan Ümit’in ortasında Aurelio’nun kafa vuruşunda Samsunspor savunmasının uzaklaştırmak istediği topu Alex penaltı noktasından mükemmel bir rövaşatayla ağlara göndererek beraberliği sağladı: 1-1.
37. dakikada sağ çarprazdan serbest vuruş kullanan Alex’in kaleye gönderdiği top kaleci Ali Uyanık’tan döndü. Arka direkte topla buluşan Appiah’ın vuruşunda yine kaleciden dönen meşin yuvarlağı savunma uzaklaştırdı.
44. dakikada Nobre’nin ceza alanı hemen dışından yerden şutunda Ali Uyanık üzerine gelen topu kontrol etti ve maçın ilk yarısı 1-1’lik eşitlikle bitti.

İkinci Yarı…
47′ Fenerbahçe ikinci yarıya hızlı başladı soldan gelen ortaya Anelka kafayı vurdu ve top ağlara gitti. 2-1
55′ Alex sağ kanattan nefis hareketlerle geçti vuruşunda top kalecide kaldı.
58′ Selçuk uzaktan sert vurdu top yandan auta gitti.
71′ Fenerbahçe sağ kanattan geldi köşe çizgisine yakın noktadan Aurelio ortasını yaptı ceza alanı içinde Nobre kafayı vurdu ve top ağlara gitti.3-1
85′ İsa ceza alanı içinden karşı karşıya vurdu Volkan topu çıkardı.
89′ Samsunspor’da sağ kanattan gelen ortaya Serkan kafayla topu ağlara gönderdi.3-2
90′ Mehmet Yozgatlı sağ kanattan uzun pas verdi Alex topla buluştu kaleci ile karşı karşıya kaldı kaleciyide geçti ve topu ağlara gönderdi. Hakem ilk önce golü vermedi. Ama sonra gol geçerlilik kazandı.4-2
90+2′ Mehmet Yozgatlı sağ kanattan ceza alanı içine girdi vuruşunda top direğe çarptı herkes gol derken top diğer direğede çarparak geri döndü topu iyi izleyen Semih topu ağlara gönderdi.5-2

Karşılaşma bu skorla sona erdi.

Goller: Dk.13 Kais Dk.18 Alex Dk.48 Anelka Dk.72 Nobre Dk.89 Serkan Aykut Dk.90+1 Alex Dk.90+3 Semih

…

Dün gibi hatırlıyorsun değil mi? Belki 4 yıl önceki bu haberde sözü geçen 7 golün yanındaki “birbirinden güzel enstantaneler”de gizli kapaklı bahsedilmiştir tanıştığımız günden, belki de mabede bulaşıp da uzatmalarda gelen 2 gole sebep olan sihirde gizlidir o gün yaşanan saatler. Önce sen, sonra da Fenerbahçem… İyi ki varsın hayatımda ve iyi ki hep olacaksın…

“Amca ne torunu, ne tribünü, Burası bizim yerimiz, bak kombinemiz!” derken o gün, amcanın oturduğu yeri değil de birbirimizin yanını kastettiğimizden haberimiz yokmuş meğer. Ömürlük kombine böyle bi’şey olsa gerek! :)

Dahasını anlatacak bir yol bulamadım ama bir şiir buldum kestirmeden. Sevmediğin bir şairin, seveceğin bir şiiri.

Çay bardağında
Bırakılan dudak payı
Kadar bile
Uzak kalamam
Gözlerine

Yakın olsun isterim
Ellerime ellerin
Yanındaki beton binaya
Yaslanması gibi
Köhne bir evin

Seni bir çivi
Gibi çaktım
Çünkü beynime
Ve toplayıp
Bütün kerpetenleri
Attım denize!

Bu da bizim ayak kokulu nişan pastamız :)

Nişan; Türk Dil Kurumu sözlüğüne göre: İşaret, iz, belirti, alamet.
Medeni Kanun ikinci kitap birinci kısım birinci bölüm birinci ayrıma, madde 118′e göre ise Nişanlanma, evlenme vaadiyle olur. Bir diğer bakış açısına, fakültede çok sevdiğim hocamın deyimine göre nişanlanma için bir bakış, bir gülüş yeterlidir. :)

Bana göre ise, ne Medeni Kanun, ne farklı bakış açıları, ne de TDK tam anlatabilmiş alyansın anlamını. Ne yalan söleyeyim şu aralar beyaz altın mı olsun sarı mı, taşlı mı olsun taşsız mı diye düşündüğüm nişan yüzüğü için ikinci deli son noktayı koydu, ben erkek alyansı kadın alyansı farklı model olabilir düşüncesine katılmıyorum, ikisi de aynı olsun, anlamı o zaten işte… Anlamı, aynı olması…
İçindeki farklılıklara rağmen aynı olması…
Bazen farklı yönlere baksak da aynı olması…
İki tane deli olmak, herkese ve her şeye inat…
Seninle dönemeyeceğimiz bir yer beğenmek, en huzurlusundan, en birliktesinden…

“Yarın sensizlikle gelecekse,
varsın ömrüm bugün bitsin.”

İlerde bu sayfalara dönüp baktığımızda gülüp geçeceğimizi biliyorum.

“durmadan harcadığım şu gözlerimi al kurtar
şu aranıp duran korkak ellerimi tut
bu evleri atla bu evleri de bunları da
göğe bakalım”

Bu “ilginç” sayfa da sona erdiğinde hem kıymetimiz, hem bağlılığımız, hem sabrımız, hem de birbirimize sahip çıkma şiddetimiz artacak.

Senden tek isteğim var…

O gün; şimdiye kadar hiç göstermediğin kadar güzel olan, en huzurlu, en güzel gülüşünle karşıla beni.
O güne kadar üzüldükçe gülümseyerek diyelim ki: “Ne yapalım?”

Ne yapsak dönüp dolaşıp bize geliyoruz,
Avuçlarımızda ateş, gözlerimizde tatlı bir sitem.
Ve hep o şarkı dudaklarımızda belli belirsiz;
Ne yapsak, ne söylesem, ne söylesen…
Nereye varsak yangınımız da orada;
O sevmek, o alevler, o cehennem.
Baksana, küllerim savruluyor gök”yüzün”e,
Haydi söyle… Ne yapalım? Göğe bakalım…

Şimdiye kadar seni kırdığım her an için binlerce özür dilemek istiyorum. Bütün zorlukları beraber atlattığımız ve hala yanımda olduğun için mutlu olup sarılmak istiyorum. Gerçekleri duyurmak için bağırmama gerek olmadığını, fısıldamamamın yeterli olduğunu bildiğimi bilmeni istiyorum. Bu cümleyi okurken otomatikman tashih yapıp değişen surat ifadeni görmek istiyorum. Görmeme gerek olmadığını biliyorum…

Seninle dönmeyeceğimiz bir yer beğenmek istiyorum, başka türlüsü güç çünkü. Belki de ben beğendim o yeri, sen biliyorsun, savruk gelin ya da yaramaz torunun bir kenara attığı kavanoz. Toprak belki de. Belki de son nefesim. Bilmiyorum. Ama seninle gittiğim yerden dönemeyeceğimi çok iyi biliyorum. 

Aslında hiç gitmediğini biliyorum. Yastığımdasın, gel hadi göğe bakalım.

Geriye ne kalırdı yaşananları atsak?
Seni bir daha yaşamak istesem en baştan,
Her tatsızlıkla, her olumsuzlukla, her tartışmayla ve bunları ezip geçen tüm güzelliklerle isterim bir daha. Onlarsız olmaz.
Sensiz olmaz değil… Sensiz “olmam”.