“Leylaklar açmış, gördün mü?
Dağlardan bahar inmiş duydun mu?
Karanlıklar içinde bir ışık var, MOR MOR MOR leylaklar!!”

Ekmek büyük insanlıktan başka herkese yeter
pirinç de öyle
şeker de öyle
kumaş da öyle
kitap da öyle
büyük insanlıktan başka herkese yeter.

Büyük insanlığın toprağında gölge yok
sokağında fener
penceresinde cam
ama umudu var büyük insanlığın
umutsuz yaşanmıyor.

Seni seviyorum.

20 gün içinde 1300′e yakın Filistinli İsrailliler tarafından katledildi, bunların içinde 311 çocuk ve 100 kadın vardı, 4525 de yaralının olduğu bildiriliyor…

Daha ne olduğundan haberi olmayan, sadece bizim bildiğimiz kadarıyla 311 çocuk,  sebebini hiç anlamadığı ve hiç de öğrenemeyeceği bir savaşa kurban gitti…

311 yaşanmamış gelecek tarihe karıştı.

Artık Gazze’de oyuncak bebeklerin yüzü gülmeyecek, çünkü çocukları güldürmek için oyuncaklar yetmeyecek…

Biz sıcak evlerimizde, büyük ekran televizyonlarımızdan güçlü ile güçsüzün kavgasını üzülerek ama hiç bir zaman onlar gibi hissedemeyeceğimizi bilerek izledik. Aileler dağıldı, bu kirli oyunun parçası olmayan insanlar korkunun ne demek olduğunu sözlüğe bakmadan öğrendiler. Biz sabah uyanıp işe giderken, çalışmaktan bunalıp bir keyif sigarası yakarken, yorulduğumuzu hissedip kanepeye uzanırken, dünyanın başka bir ucunda birileri bugün de ölmedikleri için şükür duaları ettiler…

Oysa, savaşa hiç gerek yok, çünkü savaşlar birbirine benzer, kazanan olmaz; kazandığını sanma kayıplarına bak biraz…

Güldünya, başından aldığı kurşun yaraları ile bitkisel hayata girdi ve yaşam destek ünitesine bağlandı. Ancak ailesinin isteğiyle yaşam destek ünitesinin fişi çekildi. Güldünya’nın doğumdan sonra bir aileye evlatlık verdiği bebeği de Sosyal Hizmetler İl Müdürlüğü’nün himayesine alınırken, Güldünya’nın ailesi tarafından istenmeyen cenazesi olaya tepki duyan demokratik kitle örgütlerinin katılımıyla kaldırıldı.

Aylin Aslım’ın kendisine ithaf ettiği şarkıdaki gibi ”binbir yarayla tek bir kurşunla gitti güldünya”

İşte Güldünya ve onun gibi töre cinayetine kurban giden, aile meclislerinde ölüm kararı verilen kadınlarımız için yeni bir albüm piyasaya çıktı şu günlerde. Güldünya şarkıları… Albümde bir çok bayan sanatçı birbirinden güzel şarkılar söylemişler. Şarkıların hepsi töre merkezli değil. Bazıları kadın özgürlüğünü, kadın bağımsızlığını vurguluyor. Yani albümü dinleyip KADINIM BEEEEENNN diye bağırmamak için kendinizi zor tutabilirsiniz. Bana öyle oldu şahsen :)
Bu şarkıların arasında gözlerim dolmasına sebep olan öyle bir şarkı var ki, Leyla… Nazan Öncel öyle güzel öyle içten söylemiş ki, tadı damağımda kaldı.

>Yürü işçinin kızı…
Değmez eğme başını…
Hayat gülleden ağır…
Bunlar hem kör sağır…
Kalk leyla kalk!… Anlat herşeyi!…
Kaç Leyla kaç!… Kurtar kendini…

Albümü dinleyin, dinletin. hem kör hem sağırlara ithafen…

Heyecanlanırdık sinemaya giderken. Hele bir de “her”şeyim dediğinizle tanıştığınız akşamın yıldönümüyse o yazlık sinema gecesi, daha bir başka keyifli olurdu. Filmden önce oturup sohbet edilir, film arasında bir şeyler içilirdi. Hiç sevmediğiniz bir film bile olsa perdeye yansıtılan, sevdiğinizin onu seviyor olmasıydı önemli olan.

Film biterdi, güler yüzle çimenlerin üzerinden geçerek eve doğru yürünürdü. Filmi oynatan makinistler bile kibardı. “Nasılsınız?” ya da “İyi akşamlar efendim” demesini bilirler, filmin ikinci yarısının ne zaman başlayacağını söyleyip ufak bir yürüyüş yapabileceğiniz tavsiyesinde bulunurlardı. Gerçi bazen umurunuzda olmazdı filmin ne zaman başlayacağı. Derdiniz film olmazdı çünkü. Hiç sevmediğiniz bir film bile olsa perdeye yansıtılan, sevdiğinizin onu seviyor olmasıydı önemli olan…

Sokakta arkadaşlarınla oynarken annenin balkondan seni eve çağırdığı oyunları ne Pokemon’a ne de Power Rangers’a değişmezsen,
Yonca Evcimik’in ortaya çıkışını dün gibi hatırlıyor ve Tarkan’ın “Kıl oldum abi”sini ezbere biliyorsan,
Rönesans sanatçılarını ilk kez Ninja Kaplubağaların ismi olarak tanıdıysan,
Tele On diye bir kanalı hatırlıyorsan,
Haftasonları çizgi film izlemek için erken kalkmanın önemini hala biliyorsan,
“Bir Başka Gece” çocukluk hayatındaki en görkemli şovsa,
Seden Gürel’in neden öyle giyindiğini yeni yeni sorguluyorsan,
Biraz antremanla hala Tetris’i süper hızda oynayabilirim diyorsan,
Zamanında ezbere bildiğin bir ICQ numaran varsa,
Walkman’in pili bitmesin diye kasetleri kalemle havada sarmışsan,
Harçlıkları teknolojiye değil de kokulu silgiye, deftere, kaleme yatırmışsan,
Sulugöz’ü düşününce bile ağzın sulanıyorsa,
“Hey Corç versene borç” denince cevabı hemen yapıştırabiliyorsan,
Macarena dansını yapabiliyorsan,
Telefonların jetonla çalıştığı günleri hatırlıyorsan,
İstop diye bağırıp renk yakalamaya çalıştığınız oyunun sihirli kelimesinin aslında “stop” olduğunu çok geç anladıysan,
Saçları renkli ve uzun patlak gözleri olan çirkin trollere para verdiysen,
Capri Sun reklamı ve melodisini hatırlıyorsan,
Mc Donalds’a gitmek için ailenize yalvardıysan,
Olacak O Kadar, Yasemin’in Penceresi, Hadi Anlat Bakalım, Adam Olacak Çocuk, Saklambaç vb. gibi programları izlediysen,
Lambada’nın müziği şu anda kafanın içinde canlanabiliyorsa,
Gençlik hayalin Beverly Hills’teki havuzlu arabalarsa,
Uhuyla oynamanın zevkini tattıysan,
Ve…
Bunların hepsini okurken bazen gülüp bazen duygulandıysan…
Sen de bizdensin ve “üzgünüm ama” yaşlanıyorsun :)

Nazım Usta

Sızlanmayı bırakalım, oturduğumuz yerden neden böyle oldu diye soracağımıza, korkup endişeleneceğimize hem hakkımızı hem de yükümlülüğümüzü yerine getirelim. Nasıl bir dünya istiyorsak onun için birşeyler yapalım. Çünkü olmuyor, dahil olmadan müdahil olamıyoruz. Bir çıkar yol her zaman var, nefes alıyorsak, sesimiz çıkıyorsa her zaman var… Haydi sandığa!