Sarım, lacivertim…

Yastığımın bi ucunda sevdiğimin kokusuyla uyudum, diğer ucunda senin renklerinle…

Hayatımın asla unutamayacağım günlerini geçirdim senle, bazen sevinçten ağladım, bazen de (o malum gecede) uykumdan uyanıp, giden şampiyonluğa, hıçkırarak…

Dakika 71… Ankara’da 2-2. İzleyemiyorum maçı, hiç beklemiyordum böylesine bir manzara, tam anlamıyla “dumur” oldum…

Ne heyecan kaldı, ne hırs, ne umut… Fenerbahçem nasıl bu kadar ruhsuz oynar? Ah Aziz başkan, pes edip de bir buçuk ayımızı yemeseydin keşke… Üç ay “Yeni kurulmuş bir takım. Tabii ki uyum için zamana ihtiyacımız var.” safsatalarını dinlemek zorunda kalmasaydık. Olsun… Yine bağırırım boğazım yırtılırcasına, yine razıyım boynum bükük mabedden ayrılmaya… Yeter ki, şarkıdaki gibi inançla;

HEY YOU, DON’T HELP THEM TO BURY THE LIGHT,
DON’T GIVE IN WITHOUT A FIGHT!