Özledim yahu! Seni, beni, onu… Karışıp oluşturduğumuzu; “İstanbulda bizi”… Nasıl bir savrulduk böyle son dönemde akıl ermez. Ankara, Balıkesir, Kayseri, Kastamonu… Denk getiremediğimiz bir yer var; İstanbul. Neyse ki az kaldı. Üsküdar’da deniz kokulu bir çay içip Kadıköy’de sarı lacivert’e karışmak, Taksim’de ıslak hamburger yeyip İstiklal’in curcunasını yaşamak çok yakın. Sonrası Allah kerim; yanyana olalım da her yer İstanbul bize zaten; arada uğramamak olmaz tabi ki.

Sen varsan var, yoksan yok…
Tek istediğim sen, yaşadığım sen, benim “İstanbul’um” sensin.
Asaf ustanın dediği gibi;

Uyuyorum;
Öyleyse varsın…