Fiziki olarak beraberdik yine yine yine. Kuzuşum biraz süzülmüş ama olsun. Allah bizi nazarlardan saklasın.

Yemin töreninden sonra onu görünce üç saat kadar aralıksız olarak, kendime engel olamadan ağladım, garip bir duygu. Gelen her arabanın içinden o çıkacak diye beklemek, çıkmayınca dünya tepeme yıkılmış gibi hissetmek, sonra karşıdan kavruk bir gencin gelmesi, aaa bu benim sevgilim demek, doya doya sarılamamak, malum kayınvalide ve kayınpeder etkisi :)

İlerde bu sayfalara dönüp baktığımızda gülüp geçeceğimizi biliyorum.

“durmadan harcadığım şu gözlerimi al kurtar
şu aranıp duran korkak ellerimi tut
bu evleri atla bu evleri de bunları da
göğe bakalım”