İki hafta oldu… Elime ne zaman kağıt kalem alsam, dökemedim içimdekileri, konuşmak istedim birileriyle, anlamazlardı, sustum. Sensiz geçirdiğim her anı bir fotoğraf gibi kaydediyorum günlüğüme, yoksun… Ne yedin bugün ya da ne yiyeceksin, onu düşünüyorum. İştahım kaçıyor düşündükçe, bilirsin öyle de zor kaçar ki iştahım, yokluğunu yutkunuyorum. Konuşamıyorum, sadece hissediyorum. Hem beni hissediyorum sensiz, hem seni. Öyle de zor ki… Gelse şimdi yanıma diyorum, ayaklarını bile yıkarım, bi anlık konfor hissetsin yeter ki. Sözler veriyorum kendime, yaptığım aptallıklar için özür diliyorum binlerce. Sen duymuyorsun düşündüklerimi bir ben biliyorum. Ne yeminler ediyorum ah bir bilsen. Çok kızarsın farkındayım,iki pakete çıktı sigaram. 

Seni öyle seviyorum, öyle seviyorum ki, yokluğuna alışamıyorum.