Korkuyorum…
Çocuklarıma kardeşlik içinde yaşadığımız günleri, kimsenin birbirini kırmadan özgür olabildiği, özgürce düşünüp özgürce inanabildiği, inanmayabildiği, inanmakta kararsız kalabildiği hoşgörülü zamanları güzel bir anıymış gibi anlatmaktan korkuyorum…
Kendi çocukluğumu hatırlıyorum bazen. Lojmanımıza giden yol kenarındaki zeytin ağaçlarını hatırlıyorum, hani dallarından kopardığım zeytinleri anneme götürdüğüm, bi mevsim sonra soframızda gördüğüm zeytinler… Bahçede oyunlar oynardık gece yarılarına kadar, kimse endişe etmezdi başımıza bir iş gelecek diye, çünkü bilirdi annem başkasının evladını kendi evladı saymayı, çünkü bilirdi düşsem, bir yerim kanasa bir bina dolusu annem vardı. Apartmanca gidilen pikniklerden dönüşte deniz kokardık hepimiz, annelerimiz babalarımız vardı farklı siyasi görüşlerden, farklı inanç yoğunluklarından, bilmezdim hiçbirinin kırgın olduklarını. Başörtülü teyzeler vardı, yemek arkası evimize gelip fal bakan, fallarda hep güzel günleri söyleyen. Aynıydık biz hepimiz, bir kolyenin farklı irilikte, farklı renklerde boncuklarıydık, ama aynı ipteydik…
Ne oldu bize? Kim ayırdı bizi? Ne uğruna?
Ben yine deniz kokmak istiyorum…